Przychodzi wciąż i wciąż, i wciąż

w myślach, których nie mogę unieść

w tkankach, które eksplodowały

w żyłach, które pompują wciąż krew

w mięśniach układających się na twój kształt

we wzroku szukającego wciąż

w tchnieniu serca bijącego w tym samym rytmie

w snach, gdzie połączenie sprawia, że jest

wielki wybuch

oślepia mnie, rozrywa mi tkanki

wnika we mnie i nie pozwala odejść

jak bardzo chciałabym, potrafiłabym

odejść, zapomnieć, unieważnić

to wraca

wciąż

i

wciąż

i

wciąż