Serotonina.

te dwa ukłucia w żyłę spowodowały eksplozję moich emocji rozlały się pod skórą, zastygając się krwiak podskórny jeszcze trudniej się go wyzbyć siniak siny jak moja głowa podczas tego ataku po raz tysięczny lub milionowy straciłam równowagę i rachubę #normalność

Zaciska swe pięści w mojej głowie powodując zawroty słowne myśli świdrują gdzieś nade mną, szepczą mi do ucha historie niestworzone mącą mi skutecznie zatracając teraźniejszość, powodując nieustanne bóle okolice serca mają dosyć, gdy znów atak przybiera na mocy ciemność zalewająca mój umysł, ściskająca krtań i serce, które ma się dobrze ciężko jest mówić, gdy nikt nas nie słucha ciężko jest słuchać, gdy nikt nie chce mówić ciężko jest widzieć, gdy nikt nie ma ochoty patrzeć i ciężko jest zrobić cokolwiek, gdy wszędzie wszechobecna znieczulica

Gdy znów to się dzieje, nerw zaciska mi żelazną obręcz wewnątrz potok słonych słów leje się z oczu, a one tylko błagalnie proszą o chwilę ciszy zero możliwości oddechu, każdy boleśnie przeskakuje po wnętrznościach raniąc bezdech, panika, rozszywający ból, któremu nie pomaga nic zdałam sobie sprawę, że większość z nas najpierw musi stać się wariatami, by móc zaznać szczęścia

Jak zaznać szczęścia, gdy się go nie zna wydaje się uczuciem tak obcym, jak uśmiech tych ludzi Muszę zmienić swój umysł, bo kręci mi się już w głowie Katujemy swoje głowy bagnem, które w istocie nas nawet nie dotyczy Ciemne horyzonty przed moimi oczami wołają o pomoc a ja chcę być wolna i więcej nie skakać w tę przepaść, tylko latać

Im dłużej przechodzę obok tych ludzi, tym bardziej umacniam swój sens istnienia Kiedy przechodzisz na stan wyjebania, Twoje życie się odmienia A oni tkwią w swoich smutnych stanach bez opamiętania I to jest taki moment, gdy idziesz z podniesioną głową, piersią do przodu Z obojętnością, wkurwieniem i szczęściem wymalowanym na pięknej buzi Co okazuje swój ironiczny uśmiech, a wszystko wokół zastyga jak ich serca z mięsa

Gdy tylko światła rozproszą się gdzieś w popłochu czerni zamykam swe serce, a duchy tanecznym krokiem witają moją głowę dzisiejszy dzień nie różni się niczym od dziecięcych wspomnień znalazłam siebie na środku pustyni przysypaną piaskiem poparzyłam sobie delikatną skórę głupio wierząc w dobre słońce które wydaje się takie miłe i czułe Którędy jest droga do domu? Gubię się już tak dwadzieścia dwie wiosny. Gdy myślę, że w nim jestem ściany ściskają swe betonowe prostokąty i ja pośrodku nich eksploduję c o d z i e n n i e którędy do domu?

Czuję się winna, że to co się dzieje jest takie realne nie nabiera sensu, skraca mi go już po wstaniu z łóżka czy to faktycznie ja robię coś nie tak? Gdy patrzysz nie wiesz o mnie nic, nigdy.

Jak opisać uczucie nieznane gdzieś wędruje po mojej głowie zawsze kiedy wydaje nam się, że idzie dobrze ścieżka prowadzi nas na zbocze akt terroru na dzisiejsze dzieci które błądzą pośród chłodnych mas powietrza które tylko dygocze ciałem na lnianych splotach To jest mój taki pierwszy rok gdy straciłam każdą nadzieję a podjęłam walkę o wszystko i o nic by żyć lub w e g e t o w a ć

Przyjdzie czas, że znajdę drogę, która doprowadzi mnie do wieczności Samotne serce pośród wymarłych, wygłodniałych dusz Witam w domu czy to nie przepiękne? Pewnego dnia Twoje śliczne serce zacznie krwawić czarna nicość przesieje Cię na wskroś Samotność, witaj z powrotem w domu

Istnieje pewien typ ludzi, którzy wzruszają się na krzywdę i są niezmiernie wkurwieni a takich system boi się najbardziej można ich zabić, pozbyć się, ale ich serca zawsze będą bić w tym, co pozostawili nigdy nie odbierze się im prawdy i co robili by ją głosić dzień sądu zawsze nadchodzi a ich łzy przepełnione są żalem i rozczarowaniem słone właśnie po to by zaboleć, tych którzy powinni coś zrozumieć ile ludzi musi umrzeć, by lud w końcu się przebudził [*]