Serotonina.

Jak kłosy na wietrze, kołysze się też moje serce dźwięk ciszy w uszach wykańcza mi wnętrze słyszę już tylko lekki podmuch wiatru i świerszcze Takie nieistotne wszystko i tak łatwo płoną chaszcze a wraz z nimi ja otulona w płomienne bluszcze każdy nerw w moim ciele eksploduje i cała błyszczę nigdy nie podniosę się z tych wspomnień i przeżyć, świecę naznaczona i ochrzczona, nigdy nie wejdę w tę rzekę

podejdź do mnie i spójrz mi prosto w oczy, powiedz co tak na co dzień gnębi Cię co nie pozwala Ci zasnąć i czego dziś tak bardzo lękasz się wyrzuć ciało, złogi skóry, zmarszczek i ten ciężar swój pozwól dotknąć duszy, która tak prawdziwa jest też się tego boję, ale w końcu nie uciekam chcę poznać całe sterty Twoich przeżytych spraw, co ściągają w dół Twoich pragnień i rozżaleń jakie przyniósł Ci ten świat  otwórz się, daj poznać na nowo, raz dana obietnica zawsze jest aktualna w moim świecie wzajemnego dobra i bezgranicznej ufności przyjaźń to dar, zaufaj jej

puszczam w otchłań swoje zmartwienia, troski i zagwozdki niech żyją beze mnie, świat jest zbyt piękny by troszczyć się o wszystko czasem coś jest nam przeznaczone i co ma być to i tak nadejdzie pragnę zaznać spokoju wewnętrznego najbardziej na świecie moje słowa są przekazem ukrytym, ale często wprost   nigdzie się nie wybiorę bez poukładanej siebie samej dlatego puszczam wolno to co mi nie służy i w ramionach witam  to co jest mi pisane, jeśli chcesz, przyłącz się, ale nie zostawiaj mnie samej samotność to nie to samo co osamotnienie

kręci mi się w głowie od tych scenariuszy przelatujących przez neurony zamykam oczy, przenoszę się w kosmos czuję, że mogę latać i widzieć dotąd nieznane barwy, dźwięki i odczuwać uczucia mi nieznane wszystko staje się zapomniane, uczucie lekkości wiruje mi w głowie nie otwieram oczu, bo tam jest tylko przepaść, która usilnie chce mnie wciągnąć przenoszę się w inny wymiar, gdzie wolność to piękno

Widząc co dzieje się wokół, ile sytuacji zmienia na zawsze i nie pozwala szybko się podnieść, myślę wtedy tylko o tym czym bylibyśmy bez tych wszystkich wschodów i zachodów słońca? promieni słonecznych palących naszą skórę? kropli deszczu spływającej po poliku? wiatru, który opływa nasze ciało? burzy dającej mnóstwo energii i niepowtarzalnego spektaklu świetlnego? piasku, po którym chodzimy gołymi stopami? drzew, do których się przytulamy? zieleni, która daje nam wyciszenie, ukojenie i tlen? czym bylibyśmy bez tego, co dostaliśmy za darmo? a jesteśmy wciąż bez świadomości, że nasze narodziny to tylko zaproszenie, a nie obiecana władza nad planetą i jej pięknem.

Świat jest cudowny, pełen ekscytujących zdarzeń, losowych przypadków, które zawsze mają znaczenie. Gdybym mogła ogłosić coś, to to, żeby ludzkość spróbowała zmięknąć. Przestała być tak systemowa, surowa, podziałowa pełna wrogości do bliźniego. W każdym z nas nienawiść niszczy przede wszystkim samego siebie. Krzywdę, którą wyrządzamy innym mści się najbardziej na nas. Kiedy świat odkryje jak jest wyjątkowy i że wszystko co widzimy, czujemy, słyszymy, dotykamy, odczuwamy jest cudem to może bylibyśmy bardziej piękni wewnętrznie, aniżeli zewnętrznie. Zamiast wykrwawiać się w imię niczego, powinniśmy zakwitnąć w imię wszystkiego. Nie odpowiadaj krzywdą na krzywdę. Wojna jest dla słabych istnień, które przede wszystkim nie potrafią żyć ze sobą. Też nie wiem co robić i jak żyć, ale czy właśnie to nie jest wyjątkowe? Każdy gubi się, ale zawsze ma szansę się odnaleźć. Poczuć znów zapach piwonii, smak malin z krzaczka Prababci, posłuchać euforycznego śpiewu ptaków, zobaczyć wschód i zachód słońc...

Otul mnie swoim ciepłem, chcę zapłonąć znów od wewnątrz, by nie czuć chłodu, który wydobywa się z zamrożonego serca. Wiele lat by wreszcie roztopić cały lód w sobie przekreśliły sekundy, mur ponownie stanął, ściana odgrodziła mnie od samej siebie. Znów trwa etap powolnego zmiękczania. Gdzieś dalej jestem tą samą sobą pod grubą warstwą skorupy. Już jednak niewidoczną.

Coś zmieniło się na zawsze, wszystko wypłynęło i utopiło mnie w sobie, nie mogę usłyszeć żadnych dźwięków ani zobaczyć barw. Całkowita ciemność przysłoniła mi postrzeganie. Gdzieś pod milionem warstw siedzę sama z całym natłokiem wszystkich tych lat. 

 Z początku czujesz wściekłość, rozpacz, nienawiść, złość, wrogość do wszystkiego, niepogodzenie, strach, ból, cierpienie, tęsknotę, odrętwienie. Jednak potem przychodzi stagnacja tak ogromna, że jedynie ściana i sufit to widok dający ulgę. Wtedy cisza jest jedynym lekarstwem, żaden dźwięk, żaden bodziec. Idiotyczne nic nie dzianie się. Twoje wnętrze, serce robi się dziurawe. Przestaje Cię wzruszać co raz więcej spraw. Stagnacja to może powolne umieranie od wewnątrz. Może to też pokazanie, że nie chce się zrobić tego kroku w przód? Nie w tej rzeczywistości, w którą wrzucono z dnia na dzień. Płyną mi oceany wspomnień. Nie umiem już normalnie funkcjonować. To zmienia na zawsze. A to dopiero początek. 

 Okej, uspokajam się na chwilę dłużej, niż 5/10 minut. Kto pomyślał, że śmierć bliskiej istoty może być tak zajmująca? Tak wypalająca, nie dająca dojść do składu i ładu. Jak silna więź emocjonalna potrafi zrobić z życia udrękę, gdy odchodzi część Ciebie razem z tą istotą. Wiem, że to się stało, będzie już tak, nigdy nie będzie inaczej. Może kiedyś obudzę się i powiem sobie, to już, już tak nie boli, już tylko lekko kłuje, lekko nurtuje, gdzieś tam ściśnie za mocno, tam trochę wykrzywi. Minęły cztery dni, a jakby minął rok, czas przestał iść, zatrzymał się, wszystko spowolniło, a odczucie tak głębokie i pełne rozpaczy, że jakby trwało wieki. Nicość okropna i cierpienie nieodkryte. Jakże sobie ulżyć, gdy nic ulgi nie przynosi? Ta pustka, ta niezajęta przestrzeń, pozostawiona, nieruszona z tymi wszystkimi wspomnieniami, emocjami. Te wszystkie materialne drobnostki, fotografie, nagrania, cały ten trzy i pół letni film w głowie. Te wszystkie emocje, współczucia, siła, miłość, smutek, sz...