Serotonina.

 Przychodzi wciąż i wciąż, i wciąż w myślach, których nie mogę unieść w tkankach, które eksplodowały w żyłach, które pompują wciąż krew w mięśniach układających się na twój kształt we wzroku szukającego wciąż w tchnieniu serca bijącego w tym samym rytmie w snach, gdzie połączenie sprawia, że jest wielki wybuch oślepia mnie, rozrywa mi tkanki wnika we mnie i nie pozwala odejść jak bardzo chciałabym, potrafiłabym odejść, zapomnieć, unieważnić to wraca wciąż i wciąż i wciąż

znów upadek, znów rozerwane serce wykrwawienie żywcem znów ucisk, znów ból aż do utraty przytomności znów ryk, znów potok łez tak silny, że zaciska zęby znów obraz rozmyty, znów nieostre pole widzenia aż do omdleń i zasłabnięć ciskających ciałem w podłogę znów brak oddechu, płytkie wdechy próbując złapać choć trochę tlenu znów niemożliwość dotarcia myśli, znów niepogodzenie z tym co się dzieje, że nie można tego przejść przeżyć dopuścić odpuścić wypuścić przyjąć zaakceptować pozwolić by  się rozmyło i nigdy już nie wróciło

znowu nie wiem gdzie jestem czy ktoś zgasił światło? głowa pęka mi z napięć elektrycznych, mocnych jak rażenie  już nie wiem kim jestem czy ktoś mi z pustkę z duszą pozamieniał miejsce?

Znów wracam do domu, ściągam ubrania, kładę się na podłogę, jest jak zwykle tak miło zimna, chłód, który od niej czuję przeszywa mi ciało, dreszcze przechodzą i dostaję gęsiej skórki. Zamykam oczy, wibrujące serce w mojej piersi wyznacza krwioobiegowi jak szybko ma płynąć, czuję jak gorące żyły pulsują mi pod skórą malinową krwią, której mam tak niewiele. Czuję każdy mięsień w swoim ciele, każde drgnięcie, poruszenie, znów kłujące bóle w klatce, unieruchamiające w sekundę. Myślę o tym, czy jeszcze jest na co czekać, czy pojawi się coś, co da mi poczucie, że chcę, ale tak naprawdę, bez ściemy. Myślę często nad tym, jakbym wybrała inaczej, zmieniła swój układ planetarny, odleciała gdzieś i nigdy stamtąd nie wróciła. Może chociaż wyjechała stąd i zaczęła z czystą kartą, jak moja łza. O nie, znów ściekają mi łzy i palą moje policzki, znów otwieram oczy i patrzę w sufit, który czasem sobie wyobrażam, że zawala się wprost na mnie. Leżę w tym bezruchu już godzinę, w zamarciu totalnym, usztywn...

 Nie wiem co ostatnio dzieje ze mną się, jest mnie we mnie jakby mniej nie poznaję w lustrze się, gdzie moja siła, kto zabrał ją? potykam się o własne nogi, łzy i kłucia w piersi jak długo ma to trwać? przecież już było mniej istotnie, lżej obraz rozmazuje się, słabość ogarnia mnie i mam bezdech lub zbyt trzaskające serce które odpompowuje mi krew z reszty ciała i słabnę, przez palce przelewam się znowu

 Znowu mam somatyczne piekło, ściski w brzuchu, pod skórą, w klatce piersiowej, zawroty głowy, rozmazany obraz, płytki oddech, wrzącą krew w żyłach i oszalałe serce. Ponownie wraca bezsenność, ciągłe napięcie w ciele, które przeszło zbyt wiele. Prądy, które mnie przeszywają wcale nie należą do przyjemnych. Opadam, osuwam się po ścianie, rozpływam po podłodze, mój wzrok jest stagnacyjny, bez nadziei, zimny, beznadziejny, umierający, a łzy płynące z oczu parzące, jak kiedyś i dochodzi do mnie znowu, że nikt mnie nie uratuje. 

 Jestem już tak zmęczona codziennością. Trwam w jakimś kołchozie dziwnych zdarzeń, ciężkich dni i w morzu ataków tak obezwładniających, aż sztywnieje ciało. Każdy nerw w moim ciele jest nadszarpnięty, a ja czuję się bezsilna. Jakbym odbijała się od ścian, beznadziei i potępienia. Nie umiem znaleźć wyjścia z własnej głowy, wciąż odtwarzam te same schematy i krzywdzące tezy. Nie jestem sama, choć samotna się czasem czuję. Wielokrotnie nie dociera do mnie ile przeszłam, co doświadczyłam i jak bardzo może to zniszczyć. 

 a jednak wciąż wznieca wciąż odcina znów ból znów ścisk bezdech kurewsko paląca klatka piersiowa i pustka w głowie parząca

 dualność istnienia gdy przychodzi listopad zamieniam się w mrok czuję się jak w trzecim wymiarze idę, a jakbym płynęła przed oczami w rozmazanym obrazie sunie gdzieś ptak liście szeleszczą a ja czuję się jak w symulacji odrealniona bez słowa z walącym sercem w piersi i romansuję z tym stanem wpadam w tę ciemność i wszystko staje się takie realne podniecające nie do zrozumienia ale bardzo głębokie na wskroś 

 rany na moim ciele znowu zaczęły mi krwawić z nadgarstków, ud, brzucha i z kostki wystającej z miednicy przecięte linie życia odratowane nigdy nieodżałowane jedno cięcie, drugie, trzecie krwawię z natłoku uczuć i emocji z niepogodzenia z losem który pluł mi w twarz zimne dłonie i palące serce blizny na mojej skórze parzą mnie  może dlatego nie mogę patrzeć już na krew?

mrok jest w nim coś niepokojącego obezwładniającego ciemnego podniecającego takiego w głębi w najdalszym zakamarku odkrytego tylko przez Ciebie zagryzam wargi, gdy o tym myślę autodestrukcyjny wir przypadkowych zdarzeń patrzę w otchłań i nie mogę przestać czuję się pochłonięta w całości zadziwiająco lubię w tym trwać w tej namiętności i romansie z mrokiem odpływam w inny stan świadomości ach

 czuję się jak po prochach, których już nie łykam opieram głowę do tyłu i patrzę w sufit tępy pustostan jak w mojej głowie otępienie ryje mi dziury w tkankach nie wiem ile jeszcze zniosę i ciągle to mówię czy to kiedyś minie?

 boję się samotności, która przeszywa wszystko że osamotnieje w bólu, cierpieniu i tym co wybudza w środku nocy że to nigdy nie minie tylko będzie wracać i wracać  i będę się wciąż potykać o własne ciało będę patrzeć na drżące ręce i rozdygotane serce że nie znajdę ukojenia i będę samotnym człowiekiem z całym tym bagażem nie do uniesienia

 ciało, które pamięta za dużo i głowa, która próbuje zapomnieć zakopać w skrawkach połączeń nerwowych oddalając od pamięci tak by nie tkwiło nie wisiało nie drwiło by po prostu wchłonęło się w ciało które potem jest zbyt reaktywne

czasem czuję się jak myśl, która przychodzi i za chwilę znika rozpływa się w promieniach słońca i błyszczy na tafli morza wchłania się w ziemię i umiera nie wraca w swojej formie już nigdy

 depresja je mnie na śniadanie, przecieram oczy ze zdziwienia odwieczna walka metodą prób i błędów dziś wstanę, jutro się położę i zgniję świat jest piękny, słyszysz ten szum morza? zamknij oczy, znów nie ma nic mój mózg się zmienił, elastyczność przekształca się w elektryczność napięć w moim ciele wciąż koło zamknięte mimo tylu postępów  wraca i wraca i wraca  płynę w przestrzeń trucizny już się nie boję

czasem się czuję jakbym znikała obserwując świat stała się niewidoczna i mogła obserwować wszystko, co dzieje się bez konieczności mojego udziału śpiew ptaków, ich lot, przystanek na drzewie ludzie poruszający ustami i wydobywający słowa być może piękne, być może upadlające ich wzrok, który czasem mówi jak wielką pustkę noszą w sobie to jak zaczynam ich widzieć i moment, w którym znikają z pola widzenia widzę te chmury, które płyną po niebie nieustannie słońce, co grzeje nam duszę przepiękne, napełniające wnętrze ciepłem dźwięków i tonów,  melodię wznoszącą w otchłań kosmiczną te wszystkie nieodkryte westchnienia zachwytu szybkiego i przemijalności nieskończonej szum drzew i świst liści, które poruszył wiatr a co nas porusza?

jestem jak piorun, co uderza w ziemię i rozpuszcza swoją energię po niej uziemienie

Jestem kompletnie bezsilna.

 - gdy pytają, czemu nie patrzę w oczy -  patrzę w swoje oczy i widzę tylko wielką rozpacz, wojnę, chaos, najniższe emocje pustkę, która aż kłuje w serce płacz nieokiełznany, samotność nieopisaną  tak wielką otchłań nicości, która pochłania w całości